Met de vriendin van de teamcaptain volg ik een groepje mannen waarvan sommigen voor het eerst meedoen. We kijken naar de gezichten. Aan het begin van de dag zijn het kalme, bijna serene blikken. Als de instructeur met zijn team lopend de route van het wilde water verkent, is er al iets van de energie van het water aan hen af te lezen. Daarna trekken ze zich terug, krijgen ze hun rubberen pakken.

De gezichten staan op menens als de pakken zijn aangetrokken. Om te kunnen ervaren hoe koud het water is en hoe turbulent de stroming, worden ze een voor een losgelaten in een kalm hoekje van waaruit de stroming sleurt, trekt en overdondert.

Er zijn vaste plekken waar je even naar adem kunt happen en andere stukken waar je onder water wordt gezogen, wat je ook doet. Vechten heeft daar geen zin, je vastgrijpen aan de hard plastic schotten die hier en daar als obstakel zijn neergezet is af te raden -- juist daar is de stroming het hardst en de scherpe randen snijden in je vingers. De bodem staat ook nog eens vol harde randen. Buik omhoog, voeten vooruit en handen op je borst, ademen waar het kan en je overgeven aan het water tot je beneden dobbert in het vijvertje waar het water weer ruimte vindt en rustig wordt. Lachende gezichten bij wie weer op het droge is geklommen.

Na die eerste ijskoude kennismaking gaan ze varen. Inspanning en concentratie. Boven de golven kun je elkaar nauwelijks verstaan en met blikken van “erop of eronder” peddelen de mannen. Ze slaan tweemaal overboord en sommigen kunnen de drang niet weerstaan om toch tegen het geweld te vechten. Eentje klimt er uit de golven, de anderen spoelen uitgeput het kalme water binnen en allemaal grijnzen ze breed als ze eenmaal op adem zijn gekomen.