Summertime
11 januari 2007
|
|
|
|
Een paar vaste gasten openen de avond met nummers die losjes zijn
afgesproken. Inspelen. De barman is met mij het enige publiek. Hij loopt wat
heen en weer, vult zijn voorraden aan. Een paar vrienden stappen binnen en ze
gaan terzijde zitten waar ze kunnen praten, bij een beeldscherm waarop
de bühne kan worden gevolgd.
Slagwerker, zanger en bassist overleggen over maat en toon van een volgend nummer. De zanger zingt zachtjes de eerste regels, knipt met zijn vingers. De slagwerker doet een paar maten voor op de rand van een drum en de bassist neuriet, plukt in pantomime aan zijn contrabas. Dan zijn ze het eens, de drummer telt af en een nieuwe aanpak van Gershwin's Summertime wordt verkend. De spelers turen eerst nog in de verte, luisteren intens naar elkaar terwijl ze spelen. Even lijkt het alsof iedereen zich op de vlakte houdt opdat een ander de richting aan kan geven, de zanger aarzelt met zijn inzet maar dan komt het ensemble tot leven, de aanpak werkt en het nummer vliegt met nieuwe kleuren door de ruimte. Summertime. Het wiegelied lijkt zo vrolijk, en de tekst -- zomerdag, het goede leven op het platteland van de Verenigde Staten, vader is rijk, moeder is mooi, meer dan genoeg vis in de vijvers en de katoenplanten staan hoog in bloei -- zou gerust moeten stellen, maar ik voel in de verte altijd een dreiging klinken, alsof een eind verderop sinister fruit aan de peppels hangt. |
