Je kunt geen gepassioneerd gesprek meer voeren of de piepregisseur bemoeit zich ermee. Hard praten met lage stem wordt toegestaan maar als ik me opwind over een misverstand en ik ga sneller en hoger, dan word ook ik teruggefloten. Of het ook ietsje kalmer kan. Er zit geen knop aan om hem uit te zetten dus de beste manier om niet gek te worden van de correctie-piep is je toon te matigen.

In de komende jaren zullen dergelijke gadgets ons vaker ‘helpen’. Een sensor die onze bewegingen in huis volgt, bijvoorbeeld. Mijn moeder is bang dat ze dagen ligt te wachten op hulp als haar ‘iets overkomt’ en dan zou zo’n sensor handig zijn: beweegt ze een uur niet, dan gaat er een alarm af en als ze van het alarm niet wakker wordt en gaat bewegen, dan krijg ik een sms van het systeem dat er iets met haar aan de hand is. De wijkagent is dan snel gebeld.

In gezinnen die onder toezicht staan van de jeugdzorg kunnen de webcams aanfloepen zodra er iemand een onverhoedse beweging maakt. De maatschappelijk werkende kan dan op het scherm van de mobiele telefoon zien wat er aan de hand is, online een kort gesprek hebben met de kinderen van het gezin en beslissen of meer actie nodig is. Bijvoorbeeld een van de ouders tijdelijk uit huis plaatsen. Vertrekt die niet, dan klinkt er groot alarm op straat.

Mobiele telefoons krijgen nieuwe taken. Elk mobieltje kan ‘gezondheid’ zeggen als er iemand niest. Mijn mobieltje kan opletten of ik in een gesprek niet teveel aan het woord ben. Simpelweg bijhouden of mijn stem ongeveer net zo vaak en lang klinkt als de stemmen om me heen en ik voel het subtiele trilalarm zodra ik een spraakwaterval ben. Anderen kunnen zich door hun mobieltje laten coachen om zich meer te laten horen.

Alleenstaanden die enkele uren hebben gezwegen, thuis of op straat, kunnen mobiel worden doorverbonden met iemand in de directe omgeving die ook alweer een halve dag niets heeft gezegd.