|
|
Zijn solo's zijn lang en
prachtig, rond lyrische verhalen over verloren liefdes en
het gemiste moment om te zeggen wat gezegd had moeten worden.
Een half uur voor zijn concert begon, reed zijn kleine witte tourbus het stadje binnen. Ian Parker is hier kind aan huis. Vandaag speelt hij niet in zijn stamcafé maar op het raadhuisplein en hoewel het een frisse middag is, speelt hij zijn blues alsof het al laat is geworden. De fotograaf die bij al zijn optredens in ons land is te vinden, beent rond over de bühne. Hij kent de muzikanten goed, ze maken plaats voor hem en hij zingt fotograferend alle nummers mee, soms zwaaiend en lachend naar bekenden in het publiek. Een fan staat dichtbij de toren van luidsprekers. De muziek dreunt en davert door zijn lijf en hij luistert geconcentreerd, laat zich gaan. Het is druk op het plein maar men laat hem de ruimte. |
|
|