Ik wandel door een park van palmbomen. Vroeger was het de achtertuin van het presidentieel paleis, maar het is al een tijdje toegankelijk voor publiek. De naam van de tuin straalde ooit in neon maar ik vind de letters nu ook mooi, mooier misschien dan voorheen.

In het park staat op een hoge paal een beeld van een kleine jongen op zijn knieën, als in gebed. Op een bord daaronder staat dat zijn ouders dit beeld lieten maken ter nagedachtenis aan hun zoon die in een koelkast is gestikt. Ik zie een betonnen gebouw zonder dak, zonder deuren en ramen. Ernaast staan sokkels. De ruimte is nu een plek waar zolang rommel kan worden gegooid. Iemand heeft iets op de buitenmuur geschreven waardoor ik niet kan ophouden ernaar te kijken. Dezelfde schrijver heeft ook elders in de stad commentaar gezet en ik lees me door de straten op zoek naar meer.

De volgende dag wandel ik door Galibi, een klein dorp aan de Marowijnerivier. Aan het strand waar onze kleine boot voor anker is gegaan, staan letters op een bank. “you can heat me, you can beat me, but you never break me.”