Maart 2008. In de wand van het schoolgebouw van het indianendorp Galibi in Suriname zie ik twee geglazuurde tegels met tribale patronen. En ook hier vind ik de symmetrie, de verschillen, de schijnbare eenvoud en de raadselachtige kracht fascinerend. In de winkel met spullen voor toeristen is niets te vinden dat erop lijkt en de gids vertelt me dat ze die tegels en die patronen ook niet meer maken. “Onze grootouders deden dat,” zegt hij, “het is al oud.”

In Paramaribo kom ik tijdens een stortbui bij een overdekte markt. Veel van wat er in potten, bekers en manden wordt aangeboden is me onbekend. Als ik in een druk gangpad staar naar een stapel kalebassen waar patronen in zijn gekerfd, loopt er achter me een vrouw langs die plagend zegt “dat ga jij niet kunnen betalen meneer, véél te duur...”
Ik koop er toch een paar. Op een ervan staat een vis in strakke lijnen gestileerd. De andere heeft op de binnenkant een spiraal met aan de buitenkant symbolen die me intrigeren. Een soort schild, of een kelk, en letters als runentekens. Ik zie het woord PAZ. Zou dit werk zijn dat teruggrijpt op oude tradities en betekenissen?

Het blijft hozen. Teruglopen naar het hotel is nog geen optie. Sommige kraamhouders vinden het irritant dat ik hier loop met mijn camera. Ik kan me ook wel voorstellen dat ik er als een lompe koloniaal bijloop, met grote ogen kijkend naar alle drukte om me heen. De een wil me beschilderde veren verkopen en ik zou niet weten wat ik daarmee moest doen, de ander wil dat ik ophoepel.