|
|
|
|
Terras, sterke koffie, bleke zon en een verhaal op papier. Een man loopt door de
gangen van een kelderverdieping waar kort geleden nog mensen
werden vergeten. Was het buiten heet en oogverblindend licht,
hier is het koel en zelfs de lampen lijken duister. Hij staat stil bij een
open traliedeur. In het zand op de vloer van de lange kamer heeft iemand gelopen,
een pad getreden. Een bezoeker zoals hij of de bewoner die elke dag zijn sporen
wiste en dan opnieuw zijn blote stappen zette?
Hij gaat binnen, volgt de loop van de onbekende, plaatst zijn schoenen waar
er voeten staan. Hij laat zijn sporen achter.
Langs het terras, op straat, komen twee broers met een overladen boodschappenkar voorbij. De loodzware kar op stugge zwenkwielen zit vaak klem. Fietsers, bussen en een tram komen er maar moeilijk langs. De broers vloeken op elkaar maar zijn ook blij opgewonden, want de lading ijzer die ze hebben gevonden gaat geld opleveren bij de handelaar. Ze worden nagekeken. Ik zou met ze mee willen lopen, naar de ijzerhandelaar. Hun tocht vastleggen. En dan in een andere stad met hen en met dezelfde kar hun tocht nadoen, en de beelden combineren, zodat het lijkt alsof de mannen met de loodzware kar op twee plaatsen tegelijk zijn, en ze nooit ergens aankomen. |
|
|
|
[English translation: Scrap Metal Two brothers struggling to get a load of iron pipe to a dealer, on their way across town with a shopping cart for a truck, agitated but also excited about the value of their ‘find’. I start describing the image of a man in what looks to be a recently deserted basement prison in a country like Iraq. He stands in the dark hall, looking into a long room with sand on the floor, where behind the barred door someone has left a path of footsteps. Some previous visitor or one of the ‘forgotten’ people in there, who started every day erasing the previous day’s traces and then walked the same path again and again? The man enters the room and follows the steps, imprinting his shoes in the place of the bare feet. I then describe the brothers, and my urge to follow their long trip, take pictures, and then take them with their cart to a very different city, to make a similar long trip, and to mix the pictures suggesting that their heavy cart can be in two places and that they will never get any place.] |