Twee weken geleden werd ze geopereerd en kon ze een aantal dagen niet eten. Ze viel af en even kwam het meisje tevoorschijn dat ze later worden zal. Een ernstige blik, een meisje dat veel waarneemt waar ze, zo weet ze nu, op den duur de betekenis van zal leren kennen, als de tijd daar is.

We gaan naar buiten en Ian, het vriendje van broer Thijs, gaat mee. Een gevoelige, meestal stille jongen die behoedzaam rondstapt, om anderen zo weinig mogelijk te hinderen. Het lijkt wel of mensen om hem heen vaak boos zijn geweest zonder dat hij wist waarom en hij doet zijn uiterste best niemand boos te maken. Met weinig tekst is hij verrassend welsprekend, al praat hij zachtjes. Thijs is veel uitbundiger, maar ook hij is beleefd. Als Thijs van Ian de schep opeist, gilt hij erbij maar als Ian de schep loslaat, gaat Thijs er met een welgemeend ‘dankjewel!’ mee vandoor.

Ian stapt op de bal af, maar schopt er niet tegen. Hij kijkt er lang en peinzend naar.

Als de zon doorbreekt, zoek ik Ian op, kijk naar hem door de camera. Hij poseert niet en kijkt me ernstig aan, zoekt mijn blik door de lens.

Ik krijg het gevoel dat hij meer ziet dan ik.