|
|
Met een vriendin zit ik aan zee in de zon te praten over haar dating-avonturen. Ze zoekt en vindt
mannen die voldoen aan de drie B's van haar
wensprofiel: Brains, Billen en Bootje. Ze kunnen zeilen, liefst
met hun eigen catamaran (met haar in de touwen), ze zien er leuk uit
en domkoppen hoeft ze niet. Ik ben geen watersporter en
ik had haar vader kunnen zijn dus we kunnen vrolijk samen optrekken zonder dat
het spannend wordt.
Vandaag hebben we het over de briljante smoezen die haar mannen aanvoeren om er de volle tachtig procent ‘voor te gaan’ zoals dat heet. Prachtige uitspraken van de man die het helemaal heeft gevonden maar toch een dringende reden heeft gevonden om de schietstoel te pakken en juist op tijd te ontsnappen aan dreigend relatiegeluk. “Ik ben te moeilijk, met mij valt niet te leven” waarschuwde nummer een. Goudeerlijke vent. Hij zou het zelf ook liever anders hebben gezien, zag het met haar he-le-maal zitten, mááárrr... “Ik heb jammer genoeg geen tijd voor een relatie” zei nummer twee, echt pech, maar samen oud worden lukt je niet in een paar vrije momenten. Twee anderen hebben allebei goeie verklaringen voor het aanhouden van meerdere relaties: de een “blijft dicht bij zijn gevoel” en de ander “leeft in het hier en nu” en wat kan daar nu tegen zijn? Juist in deze tijd waarin een man-met-gevoel goud waard is. Die gun je dat hij zijn gevoel volgt, dat is de enige ware weg, gevoel is ‘echt’ en het brengt je nog eens ergens. Wie voelt, verveelt zich niet! Die leeft in het hier en nu en kan zich zorgeloos verheugen op het groene gras ginds, dat straks ‘hier en nu’ zal heten. Dan is er nog een met zeventien jaar relatie achter de rug, zich daarin veel te veel wegcijferde en nu “voor zichzelf kiest” wat ook ideaal is. Je moet om te beginnen van jezelf kunnen houden, dat lees je in elk mensenmagazine en die basis kun je niet stevig genoeg leggen toch? Als je echt van 'm houdt dan gun je hem dat geluk. En bijkomend voordeel: je houdt solo-tijd genoeg over om met een kuise oude makker bij te praten. In prettige ambiance ook nog. Er wandelt een mariachi-orkest voorbij. Twintig jaar geleden bedachten drie Mexicanen, een Colombiaan en een Nederlander dat het leuk zou zijn op Koninginnedag samen te spelen en nu is Tierra Caliente er nog altijd. In wisselende bezetting, bij feesten en partijen, aan zee en op tv. De jonge violist speelt met passie, duende, aangestraald door de warme avondzon en bewonderd door zijn publiek, en samen met zijn collega's maakt hij tussendoor plezier. Als ik binnen wat ga bestellen, zie ik een gelukkige vader met zijn baby en het zusje komt er trots bij staan. Ze voelt zich groot en kijkt zelfbewust naar de camera. Ik spreek een jong stel. Het meisje is net klaar met een grafische opleiding waar ze ook leerde fotograferen en ze is vertrouwd met mijn camera. Ze pakt hem op en maakt wat foto's, en ik maak er een paar van hen. Na de zomer gaat ze beginnen op een fotovakschool waar ze zich wil specialiseren in de styling van reportages -- alles wat erbij komt kijken, van locaties en modellen tot make up en requisieten. Haar vriend is een paar jaar geleden een uitzendbureau voor toptalent in logistiek begonnen en tot zijn verbazing werd dat al snel zo'n succes dat hij zich kon laten uitkopen. Nu gaat hij een proces van groei en kwaliteitsverbetering bij een hotelformule begeleiden. Ze genieten van hun geluk. Hier en nu. |
|
|
|
|