Met twee vriendinnen praat ik over succes in het theater. De een is regisseur, de ander acteert. De een is vandaag druk met het eindeloze regelwerk van formulieren, procedures en overleg om een nieuwe productie op touw te zetten, de ander merkt dat het steeds moeilijker wordt om te werken buiten de begaande paden. Door stelselmatig in de marge te blijven en binnen informele circuits te werken, heeft ze zich langzamerhand afgezonderd van de wereld van mensen met BTW-nummers.

We hebben alledrie de film ‘Das Leben der Anderen’ gezien, waarin een actrice haar geliefde verraadt om haar loopbaan te redden. Haar leven in het theater kon ze niet opgeven. We hebben het erover hoe het theater voor jonge acteurs waarlijker dan de buitenwereld kan lijken, alsof wat daar gebeurt er meer toe doet dan alles eromheen, en het leven daar meer onmisbaar is dan het leven in de schemering.

Hun beide dochters hebben intussen achterin het huis een toneelstuk voorbereid en ze stappen het zonlicht binnen, muziekinstrumenten voor hun gezicht. Ze praten met elkaar door kleine walkie talkies en hun taal is overgenomen uit de virtuele wereld van ‘The Sims’ -- gebrom en oosters gekraai waarmee meer stemming dan boodschap wordt uitgedragen.

Een van de twee gaat schuil in de schaduw, de ander roept in koerende keelklanken haar boodschap aan de wereld.

Dan luistert ze, en wacht op antwoord.