Ze heeft op zichzelf leren vertrouwen, en op anderen. Als ze op reis is, en ze reist veel, dan vraagt ze mensen om haar heen om informatie, zoals de weg naar het volgende perron als ze moet overstappen. “Er zijn wel ribbels op het perron” vertelde ze me, “en soms is er ergens informatie in braille, maar het werkt toch altijd sneller als een ziende me bij de hand neemt en brengt waar ik op zo'n druk station wezen moet.” In Parijs is ze zo aan de hand van een behulpzame vreemde over perrons trappen op en af gerend omdat er maar heel weinig tijd was voor haar overstap. Het risico om haar hoofd te stoten neemt ze er graag bij.

Haar huis is mooi ingericht, met schilderijen aan de muur, en spulletjes overal. Ze maakt zelf soep en ook bij het koken neemt ze de risico's voor lief. Als ze zich heeft gesneden wordt de bloedende vinger plakkerig, ook als ze die heeft afgeveegd. Zo voelt ze waar ze zich heeft gesneden en kan ze een pleister plakken.

Toen ik een iPod kocht, leek dat haar een prachtig ding, maar voor haar onbruikbaar raadselachtig door de puur visuele manier waarop de bediening werkt, de manier waarop de ronde schuifknop van functie verandert al naargelang de keuze die daarvoor via het tekstscherm is gemaakt. Daarentegen heeft zij weer twee apparaatjes die mij fascineren, juist omdat ik ze kan zien.

Een klein mooi plat ding, matzwart met ivoorwitte toetsen, waarmee ze gesproken gegevens kan opslaan. Het ziet er simpel uit, maar het lukt mij niet er vlot mee om te gaan terwijl het voor haar een supermakkelijk bijna onuitputtelijk opslagapparaatje is voor allerlei gesproken kladjes en boodschappenlijstjes. Er bestaat een nieuwe versie van, waarop gesproken boeken kunnen worden gezet en mp3-verzamelingen.

Met het kleine apparaatje kan ik nog enigszins uit de voeten, maar ze heeft ook een wat groter ding met een mobiele telefoonchip in het hart dat nog mooier is en dat voor mij absoluut hermetisch blijft. Een braille leesregel, toetsen om brailletekens te typen en andere knoppen. Even fraai als geheim van opzet. Ze kan ermee sms'en, e-mailen en haar agenda zit erin. De braille-knopjes zie ik opduiken en wegzakken, maar de tekens golven in geheimtaal voorbij mijn ogen die er niets van kunnen volgen.