|
1 oktober 2007
|
|
|
Aan een van de tafels zit een vrouw. Ze tuurt over de vijver
die binnen strakke lijnen golft. Om de vijver staan glazen wanden. Is hun
groenblauwe kleur reflectie van het water? Boven de glazen muur staat
het baksteen met de oude torenklok tegen een grijze lucht.
In het museumcafé smaakt de soep kunstig en de tosti is er net wat smaakvoller dan elders. Aaldert vertelt dat een architect de reusachtige nieuwbouw boven het oude gebouw wilde zetten, alsof er een ruimteschip op was geland, maar het liep anders. Nu is het bakstenen museum van vroeger het voorpoortaal van de nieuwbouw. We brainstormen over andere gebouwen. In autogarages zou de werkplaats achter hoge glazen wanden centraal kunnen staan in plaats van de kille showroom. Een plek waar leven en beweging is in het volle licht. Verderop in de stad worden oude industriële gebouwen opgeknapt. Fabriekshallen , laboratoria en kantoren van toen worden klimhal, concertzaal, vergaderruimte en woning. Waarover peinst de vrouw? Is er tegenover zoveel doordachte vorm, midden in design, nog plek voor eigen gedachten?
-- Ook deze schildering |
|